«Πάρε με αμαξά για λίγο
απ’ το σήμερα να φύγω,
με τ’ αμάξι σου κι εμένα
γύρνα με στα περασμένα»

[…]

τραγουδούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους του Αλέκου Σακελλάριου, για την ταινία «Μοντέρνα Σταχτοπούτα». Κάπως έτσι, η συνάντησή μου, στο περιθώριο ενός γάμου, με έναν παλιό φίλο και γνωστό σχεδιαστή μόδας, έμελλε να φέρει, και στη δική μου περίπτωση, μια από αυτές τις αποκαλύψεις που σε ταξιδεύουν με την άμαξα των αναμνήσεων και δημιουργούν συνηχήσεις με στιγμές αλλοτινές.
Έμαθα, λοιπόν, πως στα γραφεία μας, στο ΚΕ.ΣΥ.Ψ.Ε., επί της οδού Ηρακλείτου 1 στο Κολωνάκι, στον τρίτο όροφο, διατηρούσε κάποτε το ατελιέ του ένας μεγάλος δημιουργός της ελληνικής μόδας, ο Γιάννης Βούρος.

Ένας άνθρωπος που ξετυλίγοντας και συνδυάζοντας τόπια από ύφασμα και χάντρες μεταμόρφωνε τις γυναικείες παρουσίες. Τα κομψοτεχνήματά του έγιναν καίριες πινελιές για τις συνθέσεις των ρόλων που ύψωσαν μεγάλες περσόνες του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου στο βάθρο της καλλιτεχνικής αθανασίας. Έντυσε την Αλίκη Βουγιουκλάκη ως «Σταχτοπούτα», τη Μάρω Κοντού ως «Ιταλίδα απ’ τη Κυψέλη», τη Ρένα Βλαχοπούλου ως «Παριζιάνα», «χάραξε» για πάντα, με τη «μαχαιριά» του, στη μνήμη μας τη Μαίρη Χρονοπούλου με το μαύρο της φόρεμα ως μια «Κυρία στα Μπουζούκια», ενώ χάρη στα σχέδια του και στη σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασέν έγινε «Φαίδρα» η αξέχαστη και πολυδιάστατη Μελίνα Μερκούρη. Ήταν το «τότε» μια εποχή όπου άρχισε να πνέει ένας αέρας γυναικείου δυναμισμού που θα οδηγούσε σε σημαντικές αλλαγές.

Κι ύστερα η ίδια άμαξα, ζευγμένη με τα άλογα της μνήμης, κάνει μια στάση στο «τώρα», και γίνεται προφανής, μέσα από τη διαδοχή των γενεών, μια συνέχεια, μια αλληλουχία για το ταξίδι των μεταμορφώσεων, καθώς οι ίδιοι χώροι μπορεί να μη στολίζονται, πλέον, από φορέματα, αλλά από έργα εικαστικής τέχνης και σύμβολα, τα τόπια όμως παρέμειναν…

Με τη διαφορά πως τα υφάσματα έδωσαν τη θέση τους στα υφάδια της ψυχής που καθώς ξετυλίγονται από τα εσωτερικά μας κουβάρια ανασυντίθενται με τη βοήθεια του θεραπευτικού «αργαλειού».

Η έννοια της μεταμόρφωσης, λοιπόν, παραμένει ζωντανή!
Οι καθρέφτες δεν δείχνουν πια μοντέλα, αλλά τον διπλανό μας που βαδίζει στην ίδια διαδρομή και μέσα από αυτόν τον ίδιο μας τον εαυτό. Οι θεατρικές περσόνες έδωσαν συνεπώς τη θέση τους στις ανθρώπινες προσωπικότητες, ενώ τους ρόλους στο σανίδι και στο πάλκο διαδέχτηκαν εκείνοι που λαμβάνουμε οι άνθρωποι, γυναίκες αλλά και άνδρες, στην καθημερινότητά μας, μέσα στο έργο της ζωής μας.

Αυτοί οι ρόλοι που μας φέρνουν σε επαφή με προκλήσεις και δεν σταματούν ποτέ, παρά μονάχα, μέσα από τις συνειδητοποιήσεις που προκύπτουν σε καταθέσεις ψυχής, όταν οπλισμένοι με θάρρος, μέσα από την ασφάλεια της θεραπευτικής διαδικασίας, ερχόμαστε σε επαφή με τις βαθιές χαρακιές και τα τραύματα του ατομικού μας παρελθόντος.

Μπορεί, επομένως, να μην υψωνόμαστε, με τον τρόπο αυτόν, στην καλλιτεχνική αθανασία, βρίσκουμε όμως τον μίτο που μας βγάζει από τον λαβύρινθο της σύγχυσης και μας οδηγεί στον δρόμο της ατομικής ολοκλήρωσης, αλλά και της σχεσιακής και οικογενειακής αρμονίας.

Αυτές είναι οι πολυσήμαντες μεταμορφώσεις που συμβαίνουν, τώρα, στην οδό Ηρακλείτου 1 και στο ΚΕ.Σ.Υ.Ψ.Ε.

Μεταμορφώσεις όπου το Τραύμα γίνεται πλέον Θαύμα! 

Ελισάβετ Μπαρμπαλιού,
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια,
Οικογενειακή Θεραπεύτρια (ECP),
Θεραπεύτρια Guided Imagery and Music (GIM),
Επιστημονική Υπεύθυνη του
Κέντρου Συστημικής Ψυχοθεραπείας και Έρευνας (ΚΕ.ΣΥ.Ψ.Ε.)