Η χθεσινή παρουσία της χώρας μας στον ημιτελικό της Eurovision ήταν μια απρόσμενη και ευχάριστη έκπληξη μέσα στην καλλιτεχνική και αισθητική ανομβρία των καιρών μας.

Η «αστερομάτα», μέσα από τον πανανθρώπινο κώδικα της μουσικής, μίλησε κατευθείαν στα ψυχικά βάθη του λαού μας.
Χρησιμοποιώντας επιπλέον ένα κράμα παράδοσης και σύγχρονης τεχνολογίας, θα λέγαμε πως λειτούργησε σαν μια γέφυρα εποχών, ανασύροντας από το συλλογικό, ελληνικό ασυνείδητο και αποδίδοντας άρτια, μέσα σε λίγα λεπτά, τα εθνικά τραύματα χιλιετιών.

Αποτέλεσε συνεπώς ένα μουσικό εγκώμιο που, υπερβαίνοντας τον θρήνο, ύμνησε τις αλύτρωτες πατρίδες, τα τζιβαέρια μας, τους θησαυρούς δηλαδή των απολεσθέντων ψυχών και των εκπατρισμένων πολιτισμικών θησαυρών, όπως οι Καρυάτιδες. Ένας ύμνος που επανάφερε στο προσκήνιο τα πελάγη του ξεριζωμού τα οποία, προσωποποιημένα στο σύμβολο της Μάνας, γέμισαν με τα δάκρυα και το αίμα της ιστορικής μας διαδρομής.

Δομήθηκε όμως, παράλληλα και μυστηριακά, με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να λειτουργήσει, εν τέλει, ως ένα πολλαπλό και πολυεπίπεδο κάλεσμα.

Αρχικά, ως ένα κάλεσμα μνήμης για όλους και ιδιαίτερα για τη νέα γενιά, που μέσα από την τέχνη είχε την ευκαιρία να κοινωνήσει την κληρονομιά της.

Έπειτα ως κάλεσμα ψυχικής ανθεκτικότητας, εφόσον μέσα από στοίχους όπως «το ξέθωρο το σώμα μου, φλόγες δε το νικούνε» ανακινήθηκε η ψυχική αυτή αρετή που μας επιτρέπει, παρά τις κακουχίες και την αποστέρηση της θωριάς και της αλλοτινής αίγλης, να συνεχίζουμε.

Τέλος, μα ίσως πάνω απ’ όλα, ήχησε σαν ένα κάλεσμα ελπίδας για το αύριο, αφ’ ενός λόγω της εικόνας σεμνότητας και ήθους που καθρεφτίστηκε, αντιστεκόμενη στις επιταγές της εποχής, στο πρόσωπο της νεαρής καλλιτέχνιδας Κλαυδίας, και αφ’ ετέρου διότι μας έδειξε πως τα «φτερά» αν και «ξεχασμένα» συνεχίζουν να υπάρχουν

Είναι στο χέρι μας, λοιπόν, να τα ενσωματώσουμε, να επανασυνδεθούμε με τη ρίζα μας και να προκαλέσουμε την εσωτερική ολοκλήρωση και ειρήνη, που σαν άλλο περιστέρι θα οδηγήσει στο λυτρωμό του «λευκού», στην ανασύσταση και κατ’ επέκταση στην καταστέρωση του ατομικού και του συλλογικού μας σώματος.

Ελισάβετ Μπαρμπαλιού,
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια,
Οικογενειακή Θεραπεύτρια (ECP),
Θεραπεύτρια Guided Imagery and Music (GIM),
Επιστημονική Υπεύθυνη του
Κέντρου Συστημικής Ψυχοθεραπείας και Έρευνας (ΚΕ.ΣΥ.Ψ.Ε.)